| RZESZOWSKI ZAMEK :
O rzeszowskim zamku napisano dużo. Pisali fachowcy i dyletanci, sumiennie i tendencyjnie, rzetelnie i bałamutnie. Jedną z najstarszych wypowiedzi , nie biorąc pod uwagę Słownika Królestwa Polskiego , jest artykuł Edwarda Webersfelda pt. "Zamek rzeszowski" , z 1906 r. Artykuł jest bogato ilustrowany zdjęciami, wykonanymi przez J. Zajączkowskiego najpóźniej w roku 1902 , i to przed rozpoczęciem burzenia starego gmachu.
Oto fragment artykułu:
"Mikołaj Ligąza (...) zbudował na południowo-wschodnim krańcu miasta obronny zameczek z drzewa, otoczywszy go watami i palisadą. Nie był ten zamek bardzo obronny, skoro w roku 1655 zajęli go Szwedzi zaledwie po dwudniowym oblężeniu, a w roku 1657 wkroczył do niego Rakoczy, bez strzału. Dopiero Jerzy Lubomirski zniósł stare drewniane zamczysko i pobudował olbrzymi gmach czworokątny z twardo wypalonej cegły".
To zapodanie zdaje się w pełni potwierdzać dokument erekcyjny sądu. W dalszym ciągu następuje szczegółowy opis nowej budowli. Nie ulega wątpliwości, że Webersfeid znał zamek z autopsji , i to dobrze. Stwierdzają to jego opisy, zamieszczone w artykule:
"Wieża zamkowa posiada ganki i platformy i ma szczyt pokryty miedzianą blachą. Parter górnego zabudowania jest przyozdobiony ślepemi arkadami o boniowanych filarach, a w ścianie po prawej stronie widać siady trzech kamiennych portali z XVII w. Na piętro prowadzą szerokie, monumentalne schody kamienne z balasową poręczą w kwadraty. Wszystkie korytarze w zamku są sklepione i otrzymują światło przez liczne okna z wewnętrznego dziedzińca".
W niektórych salach zachowała się dotychczas wzorzysta posadzka kamienna . Wewnątrz uległ zamek licznym przeróbkom , zastosowanym do obecnego jego przeznaczenia, ale na zewnątrz zachował wszystkie pierwotne swe cechy i przedstawia się okazale. W swoich zbiorach posiadam kartę korespondencyjną, na której widniej. Na zakończenie zwróćmy uwagę na słowa Webersfelda:
"Wszystkie korytarze w zamku są sklepione i otrzymują światło przez liczne okna z wewnętrznego dziedzińca".
|
